Zoeken
Enquête
Bent u bekend met een botmeting?
Ja
51%
Nee
49%
Totaal aantal stemmen: 91

PostHeaderIcon Blaasontsteking: Natuurlijke behandeling

Urineweginfecties, zoals blaasontsteking, komen vaak voor, vooral bij vrouwen. Bij 10 tot 15% van de vrouwen keert de ontsteking regelmatig terug, soms meermalen per jaar. Hoewel seksuele activiteit van invloed schijnt te zijn om deze infectie te activeren, is het een misverstand dat een blaasontsteking overgebracht wordt door de partner. De kans is aanwezig dat tieners en jonge vrouwen hun eerste blaasontsteking krijgen wanneer zij seksueel actief worden. Persoonlijke hygiëne na de stoelgang speelt ook een belangrijke rol vooral bij jonge kinderen.

Een blaasontsteking dient altijd serieus te worden genomen onder andere vanwege het gevaar van verspreiding van de infectie naar het nierbekken. De voor de hand liggende behandeling is het slikken van antibiotica. Deze kunnen bijwerkingen hebben zoals diarree. De oorzaak van een blaasontsteking is meestal de E.Coli bacterie die in de darmen verblijft. Als de E.Coli zich in de blaas bevindt, kan deze zich innestelen in de diepere slijmvliescellen. Bij herhaaldelijk gebruik van antibiotica kan een resistentie ontstaan. Dit neemt zorgwekkend toe. Het vinden van werkzame, andere behandelingen is daardoor noodzaak geworden.

De natuurgeneeskunde kent drie goede manieren om een blaasontsteking uitstekend te behandelen. De eerste is met behulp van D-Mannose, een genezend suiker. Dit helpt vooral wanneer de ontsteking is ontstaan door besmetting met E. coli vanuit de darm (meestal het geval). Als E. coli via de plasbuis de blaas bereikt, hecht de bacterie zich aan de binnenbekleding met behulp van heel dunne haarvormige uitsteekseltjes genaamd fimbriae. Deze hechten zich aan de moleculen van D-Mannose. Wanneer iemand met een blaasontsteking D-Mannose gaat gebruiken, komt die suiker in het bloed, waarna er bloed met extra D-Mannose gefilterd wordt door de nieren. Daardoor komt er veel van die suiker in de urine, die vervolgens vanuit de blaas door de plasbuis naar buiten stroomt en alle E. coli wegwast. Bij een aanhoudende infectie moet D-Mannose elke twee of drie uur 500 mg genomen worden. D-Mannose heeft niet de nadelen van antibiotica, zoals resistentiegevaar of verstoring van de darmflora.

Cranberries worden al jaren in de natuurgeneeskunde gebruikt bij het voorkomen van terugkerende urineweginfecties. Cranberries bevatten stoffen die proanthocyanidinen (PAC) worden genoemd. Hoe de pro-anthocyanidinen (PAC) uit de cranberry beschermen tegen een blaasontsteking is nog niet geheel opgehelderd. Men veronderstelt dat de PAC zich vasthechten aan de blaaswand en een competitie aangaan met de pathogene E.Coli bacterie. Op die manier kan de bacterie zich niet vasthechten en een ontsteking veroorzaken, maar verlaat op natuurlijke wijze het lichaam. Het werkingsmechanisme is nog niet zo lang bekend. Daarom zijn er nog niet op grote schaal studies verricht. Voor een optimale bescherming moeten dagelijks cranberries worden ingenomen.

De derde manier is inname van een extract van de Arctostaphylos uva-ursi (berendruif), een middel dat de zigeuners ook gebruiken. Bij een gerandomiseerd dubbelblind placebo gecontroleerd onderzoek werden 57 vrouwen die gezond waren (in de leeftijd van 32-63 jaar) maar die vaak een blaasontsteking hadden, verdeeld in twee groepen. De ene groep kreeg een maand lang het extract van uva-ursi, de andere groep een placebo die erop leek (driemaal daags een tablet). Gedurende het onderzoek werd er bij de vrouwen standaard bacteriologisch en gynaecologisch onderzoek verricht. Bij de follow-up na een jaar bleek dat 23 procent van diegenen die de placebo hadden gehad, dat jaar nog een keer of meer keren een blaasontsteking hadden gekregen versus 0 procent van diegenen die uva-ursi hadden gehad, en zonder bijwerkingen.